WYSTAWA PORCELANY ĆMIELOWSKIEJ cz1 (1809-1920)

   Ostatnio odwiedziłam Muzeum Narodowe w Kielcach. Jestem pod wrażaniem wystawy pod tytułem „Od manufaktury magnackiej do przemysłu. Ceramika ćmielowska w zbiorach MNKi”. Jest to wyjątkowe wydarzenie, które potrwa do 29 listopada. Wystawie towarzyszy bardzo obszerna publikacja w formie katalogu zbiorów z historią wytwórni. Według mnie do tej pory nie było tego typu wydania tematycznego. Sama wystawa prezentuje ok 1400 porcelanowych elementów z bardzo różnych okresów. Uczta dla kolekcjonerów, polecam. Przy okazji odwiedziłam też wystawę stałą, w której zwiedza się dawny Pałac Biskupów Krakowskich i wystawę malarstwa. Szczególnie ta ostatnia, przepiękna sprawa. Wystawie malarstwa towarzyszy i to w niemałym zakresie wystawa rzemiosła. Można tam zobaczyć szkła głównie czeskie i śląskie, ceramikę np. włoską, angielską, niemiecką, nawet widziałam talerze z dawnej polskiej manufaktury Belweder czy Pruszków. Oczywiście nie zabrakło Pacykowa. Ta wystawa pokazywała też porcelanowe manufaktury jak Miśnia, Drezno ale i widziałam tam Korzec oraz Baranówkę, które na polskim rynku dziś są unikatem. Podsumowując swoją wycieczkę, jestem bardzo mile zaskoczona tym, że tak stosunkowo małe Muzeum w Kielcach może być prawdziwą „wisienką na torcie”. Dla odmiany odwrotne wrażanie towarzyszyło mi w ostatniej wyprawie do Wilanowa, gdzie szczególnie otoczenie pałacu nie robi pozytywnego wrażania. Oczekiwania co do tego miejsca myślę, że każdy ma duże, w końcu to rezydencja królewska. Oderwałam się od tematu, wracamy do porcelany ćmielowskiej. Jak to ja, zawsze robię masę zdjęć i mam zamiar namiastkę Wam ich pokazać.

   Przypomnę, pierwszym właścicielem Ćmielowa był hr. Jacek Małachowski. Po śmierci hrabiego w 1821 roku fabrykę w wyniku sukcesji przejęła jego córka Franciszka Dunin-Karwicka. W 1830 roku obszerne dobra ćmielowskie i bałtowskie kupili Wojciech Pusłowski i Teresa Scypionowa del Campo, siostra-teściowa ks. Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, która od 1845 roku była jedyną właścicielką manufaktury ćmielowskiej, po niej zaś jej córka Maria ks. Drucka-Lubecka. W 1863 roku fabrykę objął w dzierżawę warszawski kupiec Kazimierz Cybulski. Był on właścicielem dużego sklepu znanego pod szyldem „Skład szkła”. W 1882 roku zrezygnował z produkcji fajansu na rzecz produkcji porcelany, kamionki i przez chwilę majoliki. Produkcję powierzył Francuzowi Stanisławowi Thiele. Po śmierci Kazimierza Cybulskigo fabrykę przejął jego syn Stanisław. Jednak nie trwało to długo, z uwagi na jego nagłą śmierć. Wdowa po Stanisławie sprzedała fabrykę w 1887 roku potomkom Druckich-Lubeckich. Taki stan własnościowy mniej więcej utrzymywał się do zakończenia II wojny światowej. W 1945 fabryka ćmielowska została upaństwowiona.

Fajans1809-1830r.

Fajans 1850-1860rok, druk podszkliwny

Fajans z ok.1860 roku. Druk podszkliwny

Fajans malowany podszkliwnie i naszkliwnie z ok. 1880 roku.

 Porcelana z ok 1850 roku. Malowana ręcznie.

 Końcówka do fajki 1840-1850rok. Malowana ręcznie

 Porcelanowa szkatuła 1839-1850rok, złocona.

 Porcelanowa puszka z pokrywką  1850rok. Malowan ręcznie

 Porcelana 1839-1863rok. Malowan ręcznie

Porcelana 1839-1863rok. Malowana ręcznie.

 Porcelana 1860-1863. Malowana ręcznie.

 Porcelana 1863-1887. Malowana ręcznie

Porcelana z 1863-1887 roku. Malowana ręcznie .

Patera porcelanowa w kształcie liścia z 1863-1887 roku. Malowana ręcznie . Wg mnie w stylu wyrobów śląskich.

Porcelana z 1887-1900 roku. Malowana ręcznie.

 Porcelanowy serwis  z 1900-1914 roku. Kalka

Porcelana z 1900-1914 roku. 

  Porcelanowy serwis "Giewont" z 1900-1914 roku. Kalka

 Filiżanka z serwisu "Giewont". Malowana ręcznie.

 Porcelanowa filiżanka do czekolady z 1887-1900 roku. Malowana ręcznie.

W części 2 przedstawię czołową porcelanę od lat 20.

To już było :
http://lawendowyzagajnik.blogspot.com/2015/03/porcelana-z-cmielowa-kaprys-i-paski.html

Breslauer Steingutfabrik P.Giesela itp...

    Dziś trochę rozmaitości oczywiście w kolorze niebieskim. Od dłuższego czasu zbieram ciekawe okazy  do swojej kuchni. Mam już kilka talerzy i półmisków, które chętnie Wam pokażę.  

Na załączonym zdjęciu pierwszy półmisek we wzorze cebulowym to wrocławski fajans z przełomu wieku a druki angielska porcelana z lat 20-tych z Doulton.

Rzadki fajansowy półmisek z  okresu 1885-1902, to wyrób śląskiej fabryki fajansu Breslauer Steingutfabrik P.Giesela (P.G.) działającej od 1877r do 1908r. Fabryka została ponownie otwarta w 1920r jako Steingutwerke AG jednak  jej produkcja związana była już tylko z ceramiką przemysłową. 

Sygnatura kobaltowa przedstawia orła z inicjałami P.G. Jestem zdumiona jego dobrym stanem pomimo wieku tj. ok 120 lat.

Kobaltowa sygnatura  Royal Doulton z okresu 1902-1922. Jak widać półmisek jest spękany co nie dziwi w przypadku angielskiej miękkiej porcelany. Do użytku się nie nadaje ale do postawienia w witrynie kuchennej może być.  Ostatnio spotkałam fajne bulionówki, które już byłam gotowa pakować do torby ale jednak nie.. Okazało się, że niestety część z nich jest spękana. Po zalaniu ich cieczą te spękania ciemnieją i nie wygląda to dobrze.

A to moja słabość, "Spode blue room collection". Udało się mi nabyć ich kilka sztuk. Fajnie wygląda stół nakryty takimi talerzami. Charakteryzują się ładnym odcieniem błękitu.

      Na koniec mała czeska filiżanka oraz cukiernica zdobiona wzorem słomkowym. Cukiernicę kupiłam na targu staroci razem z cukrem w środku. Żałuję,  że nie jest sygnowana bo z pewnością jest stara, co potwierdzają specyficzne zabrudzenia szkliwa. Ale ustalenie jej producenta to  jak wróżenie z fusów. Wzór ten był bardzo powszechny i bardzo wiele manufaktur miało go w swoim repertuarze. Jednak z racji sporego podobieństwo  mojej cukiernicy z wyrobami Jaworzyny Śląskiej zamieszczam zdjęcie z przedwojennego katalogu tej fabryki.

CERAMIKA EUROPEJSKA XIX/XXW

Dziś znowu Bolesławiec. W muzeum oprócz ceramiki bolesławskiej jest wzmianka o ceramice europejskiej XIX/XX wiecznej. Można zobaczyć głównie niemieckie manufaktury ale nie tylko. Dzisiejsze zdjęcia to namiastka, która została mi po uszkodzeniu karty z aparatu. Część zdjęć z tej karty wykorzystałam do wpisów o Muzeum Porcelany w Wałbrzychu, Zamku w Książu oraz szklanych rybach, ceramice bolesławskiej. Miałam zamiar pokazać Wam Drezno, które odwiedziłam w sierpniu oraz równie ciekawe miejsca związane z porcelaną, no ale... Mądry Polak po szkodzie. Jak ponownie te miejsca odwiedzę to postaram się Wam niezwłocznie pokazać. Wnioski już wyciągnęłam z tej sytuacji, lepiej mieć kilka małych kart niż jedną dużą bo traci się wszystko.

Dziś chcę omówić parę wybranych eksponatów, które wpadły mi w oko. Na początek zegar, który przypadł mi do gustu z 20 lat w stylu art deco. Urzekł mnie pięknym chabrowym kolorem.

Na górnej półce od prawej strony trzy kolejne eksponaty to biało-niebieska ceramika  angielska Wedgwood. Bywa też w innej kolorystyce jednak kolor na zdjęciach jest najbardziej popularny.

Na dolnej półce pierwszy od lewej wazon o zgeometryzowanych motywach roślinnych i granatowym wnętrzu to wzór "Akme" z holenderskiej wytwórni w Goudzie z ok1900roku.

 

Westerwald ceramics

Na górnej półce od lewej kamionkowy biało-granatowy dzban z ok 1900r o zgeometryzowanych ornamentach rozmieszczonych przy krawędziach, autorstwa P. Wynanda wykonany przez Reinholda Merkelbacha (Hohr-Grezhausen). Dla zainteresowanych podam, że w 2011 osiągnął cenę 900zł.

Na samym dole również od lewej kulista kamionkowa waza do ponczu  z ok 1900 r, projektu R. Riemerschmid  wykonany również przez Reinholda Merkelbacha (Hohr-Grezhausen ). Jej cena plasuje się w granicach 800 zł.

Na górne półce środkowy eksponat tj. wazon o kulistym kształcie  autorstwa A. Plantard ( Manufacture Nationale, Sevres), pochodzi z ok. 1925r.

Od lewej strony na dolnej półce  wazon, Juliusa Dresslera - Porzellan, Siderolitth-, und Majolikenfabrik Biela, Austria z  pocz. XX w.

Ceramika jest równie wartościowa co porcelana, na co podałam Wam przykłady. W okresie secesji bardzo eksperymentowano z jej technologią szczególnie w zakresie używanych szkliw no i oczywiście formy. Wydaje mi się, że znacznie mniej osób tak naprawdę zna się na ceramice niż na porcelanie stąd czasem mogą się trafiać perełki za małe pieniądze.

Ceramika bolesławska

W czasie wakacyjnych wojaży zahaczyliśmy o Bolesławiec a ściślej o Muzeum Ceramiki w Bolesławcu. Szczerze mówiąc  nie spodziewałam się  czegoś szczególnego oprócz sklepów firmowych. Jednak mile się rozczarowałam bo wystawa muzealna  zrobiła na mnie dobre wrażenie. Przedstawiono dwa piętra eksponatów pochodzących z XVIII, XIX i XX w  związanych z Fabryką Ceramiki oraz zbiór różnych eksponatów ceramicznych pochodzących z Europy.  Z racji na swoje zainteresowania musiałam udokumentować ten wyjazd przez co dziś mogę Wam część archiwum zademonstrować.

Historię samego przemysłu ceramicznego oraz początki manufaktury można znaleźć pod adresem

http://www.ceramicboleslawiec.com.pl/strona.php?param=24&dzial=1&rodzaj_strony=tekst

Ja skupię się na wybranych nielicznych eksponatach, które wydają się potwierdzać tezę, że ceramika użytkowa też może być ciekawa, wyrafinowana  i piękna.  Nigdy przedtem nie słyszałam o nakładce, natrysku lub stemplu, które określają sposób zdobienia bolesławskiej ceramiki.  Nigdy wcześniej nie miałam też pojęcia jak szeroki wachlarz produktów był  tam tworzony. Wszystko dzięki prawdziwym artystom, którzy z angażowaniem i pasją pracowali nad całym procesem technologicznym. Rozwój przemysłu ceramicznego w tych okolicach  był następstwem bliskości surowca tj. gliny kamionkowej i potrzeb ówczesnego społeczeństwa.

Jedne z najstarszych naczyń w muzeum pochodzą już z końca XVIII. Te na zdjęciu zdobione są metodą nakładki ze szkliwem zimno ołowiowym . KOSMOS jak na XVIIIw!

                                                        Nowsze wzory z początku XXw.

Wazony (Karla Grosa) z początku XXw. Fajansowy odlew w formie ,w kształcie kielicha z zamkniętą  czaszą i lustrzanym szkliwem.

Pojemnik (C.Werner&Co) z okresu  1927-1940, który najbardziej przypadł mi do gustu. Forma sześcioboczna na nóżkach malowana metodą natryskową.

Serwis do kawy Alge (Hugo Reinhold) okresu 1905-1920r. Forma cylindryczno-stożkowa z motywem stylizowanej wici roślinnej. Szkliwo artystyczne, ziemne brązowe ze złoceniami naszkliwnymi.

Serwis do kawy Hermine  (H. Reinhold) z okresu 1905-1920r.  Forma dwustożkowa spłaszczona , szkliwo ziemne zielone. Zdobienia złoto-czarne naszkliwne przy użyciu szablonu.

Serwis do kawy (E.Seiffert) pocz. XXw. Szkliwo ziemne zielone. Zdobienie ręczne, naszkliwne.

 

Serwis  do herbaty Erna (H. Reinhold)  z okresu 1907-1937r.  Zdobienia  oparte na motywie geometrycznym złoto-czarne naszkliwne przy użyciu szablonu 

            Waza z okresu 1912- 1929r o matowym szkliwie zdobiona metodą natrysku.

Przy okazji podjętego przeze mnie tematu dowodem, że ceramika może być równie atrakcyjna jak porcelana jest "środek serwisu", który zakupiłam w dwóch rzutach na targach staroci. Wydaje mi się  być  na tyle atrakcyjny, że zawsze stoi  na froncie kredensu  i wzbudza zainteresowanie gości. Sama nie wiem co to jest ale czy to ważne ...

ps. Jeśli jest ktoś kto ma pojęcie o pochodzeniu mojej ceramiki to będę wdzięczna za podpowiedź.