Człowiek jest tylko epizodem w życiu przedmiotów.

Witajcie.

  Dziś dla odmiany lektura na wakacje "Przewodnik zacnego kolekcjonera według F.Starowiejskiego" Izabeli Górnickiej-Zdziech.  Fajna lektura wydawało by się że dla dość ograniczonej liczby odbiorców. Otóż tak nie jest. Książka jest dla wszystkich zbieraczy staroci i antyków i tych,  którzy chcieli by takimi zostać. Franciszek Starowiejski był człowiekiem o szerokich horyzontach- artystą, miał specyficzne podejście do świata i ludzi, co wydawało mi się na początki książki dość drażniące. Jednak im dalej w las... tym bardziej mnie zjednywał do siebie.

 

 

  Żeby nie rozwodzić się nad treścią tej książki, to tak w telegraficznym skrócie. Książka opisuje wiele lat zbieractwa przeróżnych rzeczy. Zakres czasowy książki jest od jego wczesnego dzieciństwa do końca życia Starowiejskiego. Opowiada gdzie okazyjnie pozyskiwał swoje zdobycze. Opisuje świat antykwaryczny i jego osobliwości. Ta książka otwiera oczy i duszę na przedmioty z poprzednich epok. Pomyślcie, jaką wartość ma dla Was współczesny przedmiot z China, który wyprodukowali wyzyskiwani ludzie a jaką "staruszek", który był światkiem życia wielu pokoleń i przykładem wysokiej klasy rzemiosła minionych epok. Pomyślcie co zostanie po nas?

Lubię starej daty antykwariuszy, którzy snują  ze swoistą gracją fabularyzowane opowieści o historii różnych przedmiotów przechodzących im  przez ręce. Trochę przypomina mi to czytanie bajek na dobranoc dla dorosłych. Magiczny świat. Dziś jest coraz mniej takich ludzi, dziś są zwykli handlarze, którzy niewiele widzą o sprzedawanych przedmiotach tylko liczą cash. Bo nie wyobrażam sobie, że któryś z nich daje w "mordę"  człowiekowi za to, że  odnowił mebel z chęci zysku zabijając w nim ducha czasu.

  Kiedyś polecałam Wam felietony Pana Bukowskiego (antykwariusza) otóż jeden z nich jest poświęcony dewizie życiowej Franciszka Starowiejskiego.

Człowiek jest tylko epizodem w życiu przedmiotów.

 

Sprzedawcy staroci mają wiedzę na średnim poziomie. Jednak jest to hermetyczny świat, w którym nikt nie chce się dzielić tą swoją wiedzą. Wiec do wszystkiego trzeba dojść samemu .

Ostatnio jak byłam na targu staroci słyszałam przypadkiem rozmowy handlowców, którzy zgodnie stwierdzili, że dziś ludzie oglądają przedmioty i znaczna część z nich zna się na oznaczeniach fantów ale jeszcze parę lat temu to można było stawiać puszki po piwie i kupowali jak leci.

Kim chcecie być !
ps. Jest tak gorąco, że proszę mi wybaczyć uchybienia jeśli takie są.  Twardy dysk (mózg) odmawia mi  posłuszeństwa w tej temperaturze.

 

 

GRANATOWE BOMBKI

To teraz o bombkach. Za klucz prezentacji przyjęłam kolory.

Do pierwszych wykorzystałam taśmę cekinową czy brokatową przełożoną na krzyż a resztę uzupełniałam cekinami.

 

Do kolejnych wykorzystałam welur na streczu, sprawdza się bo jest dość elastyczny i ładnie się naciąga. Nakłada się materiał ćwiartkami jak przy patchworku lub szerokim pasem.  Reszta to radosna twórczość jak kto chce tak ozdabia. 

 Poniższe bombki owija się cienką atłasową wstążką. Należy jednak przećwiczyć owijanie bo należy to robić dość ściśle i równo.

 Krlejne prace, to tradycyjnie na karczocha i mieszane.

DZBANY WALLENDORF

Dziś dalszy ciąg opowieści o Wallendorf .

Podobnie jak w przypadku innych firm, prowadzenie normalnej produkcji w czasie II Wojny Światowej nie było już możliwe. Nie tylko dlatego, że węgiel do eksploatacji pieców był ściśle reglamentowany, ale głównie z powodu powołania do służby wojskowej prawie wszystkich męskich pracowników fabryki.

Pomimo, że fabryka nie poniosła zniszczeń wojennych, z powodu ograniczonych zasobów, zniszczonej infrastruktury i złej sytuacji na rynku, wkrótce musiała zostać zamknięta.

Od 1953 roku, jako państwowe przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na VEB Schaubach Kunst Lichte-Wallendorf, jednak produkowane były tylko nieliczne ze znanych wyrobów fabryki w Wallendorf.

W 1964 roku, obecna sygnatura "W" została wprowadzona z koroną i rokiem założenia

                                                       Dzbany z kolekcji mojej mamy. 
                                     Pochodzą z tego samego okresu i źródła co tancerki.

Mała dygresja. Pamiętam jak znalazłam wpis w sieci instruujący jak przemalować flakon na styl schabby chic i robiłam wielkie oczy, bo dzban wykorzystywany jako model właśnie był zacnego Wallendorfa. Pokryto go białą farbą akrylową. Zapewniam, że osoba znudzona tym flakonem dostała by za niego kilkanaście innych dzbanków na targu staroci a osoba, która nabyła by świadomie dzban cieszyła się nim przez kolejne lata. Tak właśnie traci życie wiele fajnych przedmiotów. Malowanie rzeczy moim zdaniem  ma wtedy sens kiedy przedłuża im żywot, bo doczekały dzisiejszych czasów w nieciekawej formie i jedynym sposobem by służyły dalej jest zmiana ich image.  Ale malowanie porcelany farbami akrylowym nie za bardzo ma sens. Ten proces nie wydaje się zbyt trwały i efektowny. Chociaż żeby nie było, że jestem święta pod tym względem to wiele lat temu też zdarzały mi się takie wpadki. Wszystko co drewniane bejcowałam niemiłosiernie. A najlepsza byłam jak postanowiłam odnowić sama swoją szafę. Oczywiście proces ten był znacznie powyżej moich możliwości. Powiem jedno, to cud że jej nie spaliłam i przy okazji drewnianego domu moich rodziców. Postaram się przy okazji mowy o moich meblach na ten temat wspomnieć.

 O wiele bardziej była bym zadowolona gdyby te zielone były w wersji granatowej bo takie też są.

 -     Wallendorfer Porzellan-Manufaktur (1763 - 1833)

 -     WP-M - F.C. Hutschenreuther, Kämpfe & Heubach (1833 - 1887)

 -     WP-M - Heubach, Kämpfe & Sontag (1887 - 1897)

 -     Kämpfe & Heubach AG (1897 - 1915)

 -     Porzellanfabrik Fraureuth (1919 - 1926)

 -     Porzellanfabrik Schaubach-Kunst (1926 - 1953)

 -     VEB Schaubach-Kunst Lichte-Wallendorf (1953 - 1960)

 -     VEB Wallendorfer Porzellanfabrik (1960 - 1990)

 -     Wallendorfer Porzellanmanufaktur GmbH (1990 - )